อีดอกชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย กุรับเคสคนไข้มาแต่คนไข้คนนั้นคือรุ่นน้องที่กุเคยชอบมากๆตอนมัธยม55555555555 อีสัสเอ้ย กูพยายามท่องๆๆๆๆว่าคนไข้ๆๆๆๆ จรรยาบรรณๆๆๆๆ อิเวนเอ้ยอยากลาออก

555

ทำไมอ่ะจะทำไรเขา

แหกสิครับ

บอกไปรอพี่เลิกงานได้มั้ย จะชวนกินข้าว5555

55555นิยายเวอร์

ไม่ทำจ้า แค่ตอนนั้นมันเป็นรักข้างเดียวที่จบไม่ดี

ชั้นเลยแกล้งว่าจำฮีไม่ได้ แต่ฮีจำกุได้ กุก็บอกจำผิดคนแล้ว

จบไม่ดีไง

ยิ่งหมีปฏิเสธอะ ยิ่งจริง หัดอยู่เฉยๆ บ้าง

ให้อยู่เฉยยังไง ชั้นก็ต้องคุยกับคนไข้นะ555555 ยังไงก็ต้องตอบให้มันจบๆไป

ก็เฉยๆ เค้าอยากคิดไงก๋ปล่อย เป็นหมอก็คัยแค่อาการ

อย่างอื่นมันนอกเรื่องปะ

คุณทำหน้าที่ไร คุณก็ตอบในส่วนหน้าที่คุณอะ

ฟังนะ ชั้นเป็นจิตแพทย์ ซึ่งจิตแพทย์มันไม่ได้คุยเหมือนหมอทั่วไปที่แบบอะคุณเป็นไรมาๆๆ อ่อๆๆ จ่ายยาจบๆๆ

ชั้นก็ทำหน้าที่ชั้นอยู่จ้า

ต่อให้เป็นหมออะไร หรืออาชีพไหนทุกคนมันก็ทำตามหน้าที่หมดนั่นแหละ การที่มีคนเคยรู้จักมาทักมันก็ไม่แปลก เราก็แค่ตอบกลับไป เราไม่ได้ต่อบทสนทนาตรงนั้นต่อนิ เราก็เบี่ยงประเด็นไปอย่างอื่น