กูรู้สึกว่าคำนวนต้นทุนกำไรเป็นไรที่แบบแม่งโคตรจะ sensitive ตั้งกำไรให้อยู่รอด = แพง (แพงที่ไม่ได้หมายถึงoverpriced) ตั้งเอาตาย = ถูก (ถ้าไม่ขายในปริมาณที่เยอะจริงๆก็ไม่รอดไปจ่ายค่าน้ำไฟที่)

เศรษฐกิจเกี่ยวมั้ย

ถ้าเน้นถูกก็ต้องขายในปริมาณมาก คนทำตาย

จริงๆผมมองว่าเกี่ยวนะ

เอาจริงแบบจริงๆต้นทุนวัตถุดิบดิบควรจะอยู่ที่แค่ 20-30% จริงๆ30%ก็แอบรู้สึกว่าเหนื่อยละ 40%นี่ปางตายแทบขายเอาสังคม

แต่ถ้าแบบร้านเล็กๆไม่ใช่ร้านดัง เล็ก-กลางละกัน ก็จะอยู่ที่ 30-40% ดีไม่ดีบางที่เกือบ 50% ต้องเอาตัวรอด

พอทำเราจะกดต้นทุนวัตถุดิบมาเหลือแค่ 20-30% มันยากอะ มันก็จะเกิดขึ้นว่าแบบ โห่อาหารก็ไม่มีไรเลย ต้นทุนแค่เนี้ย ทำไมขายแพงจัง

แต่ทีเนี้ย ก็รู้ๆกันอยู่ ค่าเช่าที่ ค่าน้ำไฟ พนักงาน มันไม่ได้มากบวกต้นทุนในจานนะ มันคือเงินกำไรต่อจานที่ขายได้ต่อจานเอาไปจ่าย แล้วเหลือเท่าไหร่อันนั้นละคือกำไรจริงๆ หลายคนจะไม่ค่อยเข้าใจตรงนี้กัน

และมันยังมีแง่นี้ ราคาสูง=ลูกค้าน้อยลง ค้นหาลูกค้ามีต้นทุนที่สูงขึ้น ราคาถูก=ลูกค้าอ่อนไหว ไม่ภักดีแบรนด์

ใช่ๆๆๆ

หรือจะให้แบบเอาต้นทุนคงที่ไปบวกกับต้นทุนวัตถุดิบละ จานนั้นแพงสะบัดแน่

ไหนจะต้นทุนผันแปร

ผู้บริโภคไม่ค่อยเข้าใจโครงสร้างต้นทุนอะ ส่วนมากก็มองแค่ว่า ของที่อยู่ในมือมีค่า cogs เท่าไหร่แค่นั้น

มันจำเป็นต้องบวกไปแต่แรกนะหมี แพงไม่ใช่ปัญหาของเรา ปัญหาของเราคือ สินค้าเราลูกค้ายอมจ่ายไหม ถ้ายอม=จบ

จริงๆหมีก็บวกเข้าไปแหละ แต่บวกเข้าไปแค่ไม่กี่ % ด้วยความที่ไหมแบบไม่ได้เปิดในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพ ชลบุรี เชียงใหม่ ภูเก็ตไรแบบนี้เลยทำไรได้ไม่ค่อยมาก

ทุกวันนี้ขายก็อยู่ในเกณฑ์ที่กลางค่อนดี แต่คือจำนวนที่ไม่ใช่กำไร กำไรเดือนนึงอยู่แค่หมื่นต้นๆ แต่ปริมาณที่ขายออกไปเยอะมาก แอบเหนื่อย🥹 จะจ้างพนักงานเพิ่มก็ไม่ไหว

หมีเป็นเจ้าจองร้านในต่างจังหวัดสินะ อันนั้นก็จะโจทย์โหดขึ้น เพราะกำลังซื้อของคนในพื้นที่ไม่สูงพอ

ถึงจะไม่ได้เจริญขนาดนั้นจริงๆ แต่หมีก็ไม่อยากจ้างลูกจ้างมาแบบแค่ 9000-10000 หมีเองก็แบบไม่อยากลดคุณค่าในอาชีพตัวเอง

ถูกต้องเลยคุณควาย แต่ตอนนี้หมีกำลังหาแพลนย้ายถิ่นฐานละ แบบถ้าย้ายไปที่ใหม่เราอาจจะทำกำไรได้ดีกว่านี้ มีกำลังจ่ายมากกว่านี้

สู้ๆนะคุณหมี ผมทำร้านในกรุงเทพฯ ก็ยากคนละแบบ555