การที่กูจ่ายค่าไฟให้ที่บ้านทุกเดือน ทั้งที่กูก็ต้องมาเช่าห้องอยู่เอง จ่ายเอง แม่บอกกูพึ่งพาไม่ได้

การส่งกูจบ ป.ตรี เหมือนกูเป็นหนี้บุญคุณนักหนามาก กยศ ก็กู้ จ่ายค่าเทอมเอง กยศ ยังติดหนี้อีก 2 แสนกว่า กูต้องทำไงหรอ

กยศ ก็ใช้เอง บอกส่งเสียกูจนจบมาได้ เหนื่อยมาก

ถ้ารู้ว่าเหนื่อย สรรหามีลูกทำไม กูงงมาก

พอมีลูกส่งเรียน พอเรียนจบ ออกมาอยู่คนเดียว จ่ายค่าน้ำค่าไฟให้ที่บ้าน บอกกูพึ่งพาอะไรไม่ได้

กูต้องกลับไปเกาะแดกมั้ง ถึงจะดี

เกิดมามีตัวคนเดียว ก็ดีไปแบบ ไม่ต้องมาปัญญาอ่อน

กูไม่คิดมีลูก เพราะกูไม่อยากให้ลูกเจอแบบกู อห

แม่เหี้ย ๆ มีอยู่ตลอด แต่สังคมมักรับไม่ได้

ถ้ายังไม่รวย ไม่มีลูกเด็ดขาด

ถ้ากู้ กยศ เรียนจบ ไม่เรียกว่าส่งเสียละมั้ง คนใช้หนี้คือคนเรียน

กูก็งงอยู่ กู้ กยศ จ่ายค่าเทอม ให้เงินจุกจิกนิดหน่อย บอกลำบากมากที่ต้องส่งกูเรียน

เหนื่อยชิบหาย พอกูทำงาน กูซื้อของดีๆ ใช้ ว่ากูหัวสูง

แล้วยังมาย้อน ว่าตอนเด็กๆ กูไม่อยากได้เหมือนเด็กคนอื่นเลย เคยถามกูซักคำยัง

ลองไม่จ่ายค่าไฟสักเดือน ให้เค้ามาตัด เพราะเรามันคนพึ่งพาไม่ได้

ก็ว่าจะลองดูเนี่ยแหละ

เดือนนึง 3000 กว่า บอกกูพึ่งพาไม่ได้

คนอื่นให้เงินพ่อแม่ปีใหม่ ปีละ 5000 บอกเขาดีจัง กูไม่ให้ บอกกูไม่มีอะไรให้

แต่ค่าน้ำค่าไฟ ปีนึงเท่าไร ไม่คิด

โอเค สรุปเลย น่าจะเพราะหมีชอบช่วยอยู่แล้ว ทีเท่าไหร่เท่าไหนช่วยหมด ทีนี้พอเรียนจบ มีเงินเดือน เขาเลยอยากได้เยอะกว่าเดิม

ปีละหลายหมื่นไม่เท่าปีละ 5000

ใช่ เราใจมาตลอดนะเว้ย

ที่บ้าน น้องกลับมาอยู่ ไม่ทำอะไร เปิดแอร์ที่วัน นี่ยังไม่พูดเลย

ลองหาแบบสาญสูญมั้ย ไม่ติดต่อใครแม้กระทั่งญาติพี่น้อง แบบอยู่ๆก็หายอะ

ถ้าจะงัดขึ้นมาบ้างเป็นไง

หายไปใช้ชีวิต ถ้าเขาไม่เห็นค่า

เชื่อไหม ขนาดเครื่องซักผ้า ยังให้เรากลับไปซ่อมให้เลย บ้านไกล 200 โล

คนที่บ้านไม่มีปัญญากันเลย งงป่ะ

เคยเจอปัญหาเดียวกับหมีอยู่ มันมาจากเราช่วยมาตลอดตั้งแต่เด็กยันเรียนจบ ความเกรงใจเลยหายไปเรื่อย ๆ

คนที่นาน ๆ มาข่วย ไม่ค่อยช่วย กลับพูดเกรงใจกันซะงั้น

เหนื่อยชิบหาย ทำอะไรให้นะ คำขอบคุณซักคำยังไม่มี แต่เวลาคนอื่นหักหลังนี่รู้หมดละ แม่กูนี่แหละ

เคยพูดถึง ใกล้จนดูแคลน เวลาใครทำอะไรให้นะ รู้สึกหมด

แต่กับกูนี่คือ เหมือนเป็นหน้าที่

ของเราเจอเคสให้ไปหา พาไปที่ว่าเภอ เราต้องไปกลับ 200 โล ขณะที่ที่ว่าอำเภอห่างบ้านเขาไม่เกิน 10 โล

นี่ทำให้หมดทุกอย่าง

คนในบ้านเหมือนกัน ครอบครัวเลย แต่เพราะช่วยมาตลอดตั้งแต่เด็กยันจบ เลยตองออโต้จะช่วย

เหมือนหมูเลย รอแต่เรา

ไปยกเลิก ไปทำโน้น ยืนยันนี่ คนเดียวที่จะรอ

บางครั้งบอกให้ลางานมาพาไปหน่อย 200 โล

โลกยุคนี้มักจะใจร้ายกับคนดีเสมอ

พูดแล้วเหนื่อยว่ะ

เวลาปล่อยวาง ใครจะเป็นไงช่างแม่ง

แนะนำหมีอาจจะยอมช่วยเหมือนเดิม แต่ลดลงครึ่งนึง

แต่ถ้าใจเด็ด แนะนำตัดทิ้ง

ช่วยแล้วเหนื่อยใจอย่าช่วย

เคยตัดทิ้งช่วงนึง สบายใจเลยแหละ

แค่คำขอบคุณไม่มี มักตราติดในใจมากนะเว้ย

ไม่ได้คุยไปเป็นเดือน

ใช่มั้ย คำเดียว เหมือนจะธรรมดา แต่มันติดในใจนะ

ขอบใจทุกคนที่มาพิมพ์ เข้าใจเรานะ เราสบายใจมาก วันนี้ขอนอนก่อน ลืมไปซะ

นอนพักผ่อนกัน เรื่องแย่ ๆ เราต้องลืมมัน