ขอระบายหน่อย ทำไมพอเข้ามหาลัยมารู้สึกว่าเปนสังคมย่อมๆที่น่ากลัว คือมันไม่มีใครดี100 แต่พร้อมจะนินทาและย้ายพรรคกันตลอดเว (ต่อ)

เหมือนไม่สนิทกับใครเปนพิเศษจะเวิร์คสุด แต่พอสนิทไปแล้วแบบเหมือนเลือกพรรคไปแบบกลายๆ แต่ไม่เจอพรรคไหนดีเลย เหมือนต้องทนเอา เพื่อให้ได้มีเพื่อน จะได้ช่วยกันเรียนๆให้จบๆ

แบบไม่ชอบแค่ไหนก็เฟดไปเลยไม่ได้ เหมือนก็ต้องเล่นเกมทางจิตวิทยาประมาณนึง ต้องอยู่เป็น แค่เรียนก็ยากแล้ว ยังต้องรู้จักอยู่เป็นอีก เพราะในห้อง ทุกคนมีคนที่เป็นอริกัน จะแบ้😔

100พ่อ1000แม่ แค่นั้นเลย

จิงๆๆ รี่พูดถูก 😔

เหมือนกันเลยเเต่ทำงสนคงหนักว่านี้ เราจำเป็นต้องอยู่กับกลุ่มคนตลอดไป ก่อนหน้านี้เราไปส่องไอจีเพื่อนมัธยมมา กูรู้สึกพวกนี้

เก่งมาก เรียนเรียนเก่งด้วย เข้าสังคมก็เก่ง คีบเพื่อนเก่าๆไว้ได้

เนอะ

รักกันแบบหยิกหลังกาสะลองซองปีบ

กูไม่ชอบอินี้ มันงั้นงี้ๆ สักพักไปยืนคุย หัวเราะคิกคักกันนู้น

กลุ่มแก๊งเดียวกันอิจฉากันก็มี มึงมีกูมี

เดี๋ยวคนนู้นคนนี้ก็มาเล่าให้นี่ฟัง เพราะเปลี่ยนกลุ่มฝึกงานตลอด ผลัดกันนินมา

เหมือนเราต้องรับมือให้ได้ ต้องเรียนรู้ ต้องปรับตัว ต้องหัวไว ฉลาด มีไหวพริบ ต้องฝึก