การอยู่หอในแชร์ห้องกับลูกชาวบ้านทำให้กุได้เข้าใจคำว่าร้อยพ่อพันแม่อย่างถ่องแท้

เป็นเหี้ยอะไรก็ได้ ยกเว้นคนดี

บรรยากาศในห้องอึดอัดมากมึง รู้สึกได้ถึงกำแพง แบบถ้ามีใครไม่พอใจอะไรสักอย่างก็ไม่พูดตรงๆ

แม่งอ่านหนังสือจนเครียดก็สบถบ่อยจนกูประสาทเสียไปด้วย คนนึงก็ไม่ค่อยพูด จะไปไหนทำอะไรจะชวนไปแดกข้าวคือ

กูก็ต้องไปกับมันทั้งอย่างนั้น หน้างอคอหักกันหมด วันไหนดีก็ดีไปเลย แต่กูดีอย่างที่ไม่เจอเมทขโมยของ เมทชอบพาเพื่อนมาห้อง