กูอิจฉาคนที่เป้นที่รักของเพื่อนนะ กูไม่ค่อยเป็นที่รักของเพื่อนเท่าไหร่ เเม้ว่าจะพยายามเเล้วก้เถอะ กูเลยปลง ทางนี้คงไม่ใช่ทางที่ใช่สำหรับกู

เป็นเหมือนกัน ไม่ถึงกับโดนเกลียด แต่อยู่ในระดับเฉยๆ

แต่มันจะมีคนที่พูดอะไรเพื่อนก็คล้อยตามหมดอะ ส่สนบางทีกูพูดไม่มีใครสนใจ ก็เลยปลงๆไป

เพราะชีวิตต้องไปโฟกัสอย่างอื่นอีกเยอะ เรื่องเพื่อนก็ไม่ได้ต้องโฟกัสขนาดนั้น

เหมือนกัน

มึงไม่ได้มีประโยชน์กับคนอื่นขนาดนั้น เลิกพยายามแล้วเห็นใจตัวเอง เชื่อกูเถอะว่าไม่มีใครบูชาใครขนาดนั้นหรอกถ้าไม่คิดว่าตัวเองจะได้อะไรจากมัน แค่ครส.ที่เดินด้วยแล้วเริ่ดก็เอาแล้วพวกนี้

อาจจะไม่คลิ๊กมากกว่า ถ้าใช่เราไม่ต้องพยายามเลย

มึงพยายามเพื่อคนอื่นได้ เพื่อตัวเองนี้คงจิ้บจ้อย

กุเคยเป็นคนที่พยายาม สุดท้ายกูเป็นตัวของตัวเองกับเพื่อนกลุ่มใหมา เพื่อนก็รักกุมาก

อยากเรียนจบไวๆ ส่วนนึงก็เเบบไม่อยากยุ่งกับสังคมเเล้ว

นี่เคยพยายามเข้าสังคมหาเพื่อนมา3ปีอ่ะ ตอนมหาลัย จนปี4อยู่แบบอินโทเวิตละ นั่งคนเดียว อยู่ๆมีเพื่อนซ่ะงั้น

กูคือคนนอกตลอดเลย อยากเป็นคนในบ้าง อยากเป็นคนที่เพื่อนนึกถึง